HET HEEL HOLLAND BAKT AVONTUUR

Hoe het ooit begon

Bakken is iets dat ik vooral mezelf aangeleerd heb. Mijn oma maakte vroeger arretjescake en nieuwsgierig als ik was, vroeg ik aan haar hoe ze dat maakte. Maar oma wist het precieze recept niet en zei: ‘bruine basterdsuiker, boter en mariakoekjes’. Oma noemde eigenlijk alleen de ingrediënten, dus ging ik zelf aan de slag met het variëren in de hoeveelheden. Daarnaast zocht ik zelf naar recepten voor arretjescake en probeerde zo het beste te combineren om te komen tot dé arretjescake waar wij nu van smullen. Je houdt ervan of niet, want het is erg zoet! Het recept is heel simpel en het valt goed in de smaak bij velen. Mijn kinderen trakteren het al jaar in jaar uit op school als ze jarig zijn.

Na de arretjescake kwamen de appeltaarten en de cakes. Toen ik eenmaal op mezelf woonde ben ik meer en meer gaan bakken en ik ben voor mijn gevoel nog steeds niet uitgeleerd. Ik probeer dingen uit, stel dat wat niet werkt bij en verbeter daardoor steeds meer mijn baksels. Mijn huis staat vol bakboeken. Soms blader ik alleen maar door die boeken en word ik helemaal ‘zen’ van de afbeeldingen. Het lijkt wel meditatie voor mij.

Heel Holland Bakt Auditie

‘Ahhhh mam, geef je je nóg een keer op voor Heel Holland Bakt?’ ‘Nou dat weet ik niet hoor, lieverds’. Vorig jaar nodigden ze 500 bakkers uit en heb ik een superleuke dag gehad. Maar als ‘blonde vrouw van in de 40’ val je minder op, want daarvan lopen er héél véél rond op zo’n dag en ze willen ‘de tent’ ook vullen met verschillende types. Het is én blijft een televisieprogramma, met veel kijkers om te plezieren.

Toch speelde de vraag van mijn kinderen nog door mijn hoofd; zal ik het nog een keer doen of niet? ‘Ach, waarom ook niet, ik heb niets te verliezen!’ En zo gebeurde het dat ik me toch nog een keer opgaf en het alleen mijn gezin vertelde.

Wekenlang hoorde ik niets, totdat ik een telefoontje van de redactie kreeg en een ontzettend leuk gesprek had: Ik was door was naar de volgende ronde! (‘Oh, was dit al een ronde dan?’) Of ik over 48 uur of over 6 dagen naar Amsterdam kon komen met twee taarten. Over 48 uur…? Nou doe maar over 6 dagen, dan was er nog een weekend om twee taarten te bakken. Ik moest ook gewoon werken!

Op maandag ging ik met twee taarten naar Amsterdam. Daar aangekomen mocht ik mijn taarten opbouwen. Opbouwen? Nou, ik heb ze zo gemaakt dat ik er niets meer aan hoef te doen en ze meteen kan presenteren aan de experts (professionele bakkers). Natuurlijk ging ik hierdoor enorm twijfelen of ik wel genoeg uitgepakt had, maar ja, ik kon er nu toch niets meer aan veranderen.

De bakkers sneden mijn taarten door, haalden alle laagjes van elkaar af, proefden alle onderdelen los, roken eraan, voelden tussen hun vingers. ‘Mijn hemel wat gebeurt hier?’, dacht ik. Daarnaast stelden ze me vraag na vraag over hoe ik alles gemaakt had en kreeg ik tips hoe dingen beter konden.

Hoe spannend ik deze test ook vond, ik vond het vooral een eer dat mijn taarten geproefd en beoordeeld werden door deze ‘echte’ bakkers.

Na het gesprek bij de bakkers, volgde het gesprek met de redactie. Heel veel vragen waarom ik dit graag wil, hoe ik het thuis ga regelen, waarom ik bakken zo leuk vind en nog veel meer. Alsof ik aan het solliciteren was voor een droombaan! Ik ging ervoor, want zit ik eenmaal in een race, dan wil ik ook het maximale uit mezelf halen. That’s me!

Een paar weken later kreeg ik het verlossende telefoontje dat ik door was en bij de laatste 50 deelnemers zat. Vanaf dat moment hebben jullie mijn avontuur op televisie kunnen volgen: eerst de braderie op het landgoed, daarna met de laatste 20 kandidaten twee dagen ‘op bakkamp’ bij Robèrt in Oisterwijk en vervolgens 8 weken met 10 bakkers de tent in.

De weken tussen het krijgen van het schort en het starten in de tent waren wat mij betreft ook heel fijn om te wennen aan het idee dat ik een kandidaat ben van seizoen 7 van één van de best bekeken programma’s van de Nederlandse TV. Want ik ging me steeds meer realiseren in wat voor een bijzonder en spannend avontuur ik was beland…

Het avontuur in de tent

Wat een geweldige tijd heb ik gehad in de tent. Zoveel verschillende taarten mogen maken, mezelf uitgedaagd met technieken en ingrediënten, mooie, lieve medebakkers ontmoet, veel gelachen, een kijkje gehad in de wereld van televisie en een groot gevecht met mezelf geleverd.

Jullie hebben allemaal gezien hoe mega strak ik stond in de eerste twee afleveringen: enorm onder de indruk van alle nieuwe dingen en de drukte in de tent. Als ik een doel heb, zoals het maken van een taart die ik in gedachten heb, dan ben ik bloedserieus, geconcentreerd en superstreng voor mezelf. Bakken in de tent van Heel Holland Bakt heeft te maken met bakvaardigheden en -kennis, maar zeker ook met stressbestendigheid, structuur, voorbereiding en om kunnen gaan met veranderingen en tegenslag. Gelukkig kan ik dit, maar om dit te kunnen heb ik een enorme focus en dat was ook te zien. Mijn hemel, dat gezicht van mij af en toe! En dan die tranen tijdens de finale. Kapot was ik en ontroerd omdat ik het geflikt had. Wat het oordeel van de jury ook zou zijn, ik had in ieder geval de opdrachten tot een goed einde gebracht!

Ik realiseer me nu dat ik 8 signatuuropdrachten, 8 technische opdrachten en 8 spektakelstukken heb gebakken met buitentemperaturen van 6 tot 35 graden Celsius. Met wind, regen en felle zon en met apparatuur en materialen die zo anders zijn dan thuis. Dat ik de finale haalde, vond ik geweldig, omdat dit betekende dat ik álle opdrachten mocht maken en tot het einde in Heel Holland Bakt zat. Drie keer meesterbakker worden en uiteindelijk winnen maakt me dankbaar en trots. Hoe heb ik dit toch volgehouden naast mijn gezin en werk? Met héél veel hulp van mijn man, ouders, schoonouders en vriendin. Zij hebben me werk uit handen genomen, ruimte gegeven, gesteund, meegedacht, moed in gesproken en getroost. Ik ben ze hiervoor enorm dankbaar.

De lol met en liefde van mijn medebakkers (en daar horen ook de mensen bij die afvielen tijdens het bakkamp bij Robèrt) zijn enorm van invloed geweest op mijn presteren tijdens deze reis. En wat denk je van alle mensen achter de schermen? Wat een werk hebben zij verzet om ons in onze kracht te zetten!

De finale van Heel Holland Bakt

De laatste dag begon voor ons bakkers al om 7.00 uur in de tent. Het was gewoon nog donker! We waren emotioneel omdat we voelden dat dit de laatste keer was en daar wilden we intens van genieten. Tijdens het bakken was ik aan het knallen, maar daarna heb ik enorm genoten van alle warme, lieve, enthousiaste aandacht van alle gasten. Zo lief hoe zij reageerden en ons een gevoel van trots gaven. We hebben wat af geknuffeld.

En toen was het moment daar: de uitslag! Maar ja, het is televisie hè, dus het fragment moest vanuit verschillende cameraposities geschoten worden. André deed zijn riedeltje keer op keer, maar het onthullen van de winnaar heeft hij maar één keer gedaan. Ik hoorde mijn naam en was zó blij: ‘Ik ben de winnaar van Heel Holland Bakt seizoen 2019/2020!’

De afgelopen weken heb ik genoten van de afleveringen op televisie, steeds met een lach en een traan. Het was herbeleven en leren trots te zijn op mijn prestatie. Nu is ook voor de rest van Nederland bekend dat ik gewonnen heb. Ik ga genieten van alles dat op mijn pad komt, alle mensen die ik mag ontmoeten, alles dat ik mag leren en alle uitdagingen die ik aan mag gaan.

Jullie gaan van mij horen… Anouk bakt door!